Drops

       " थेंब "

मी पाहिलेत थेम्ब, घामाचे
कपाळापासून नाकापर्यंत येणारे
आणि शेवटी जमिनीवर पडणारे
माझे कपडे ओले झालेत
जेव्हा मी शेतामधे काम करीत होतो
माझ्या परिवारातील विनापगारी मजुरांसोबत

मी पाहिलेत थेंब, अश्रुंचे
डोळ्यांतून गालांवर पसरणारे
आणि शेवटी पुसले जाणारे
माझं हृदय रडत होतं
जेव्हा मी माझ्या आईला पहात होतो
निर्दयी बापाने तिला काठीने मारताना
मी पाहिलेत थेंब, पाण्याचे
आकाशातून पृथ्वीवर कोसळताना
आणि शेवटी मातीत मुरताना
माझ्या डोळ्यांतून आनंदाश्रू निघालेत
जेव्हा मला सुखाने भरभरून आले
गरीब शेतकऱ्यांचा आनंद पाहताना

मी पाहिलेत थेंब, तेजाबाचे
बाटलीतून एका निर्दोष मुलीच्या चेहऱ्यावर
टाकताना
आणि शेवटी तिचा चेहरा जळताना
माझ शरीर थरथरत होतं
जेव्हा मी तो क्षण अनुभवत होतो
तिच्या असहाय्य, दीन अवस्थेचा

मी पाहिलेत थेम्ब, प्रेमाचे
हृदयापासून एका गरजवंतापर्यंत जाताना
आणि शेवटी त्याला स्वीकारताना
माझं मन समाधानी झालं
जेव्हा मी ही गोष्ट करीत होतो
कुण्या गरजूच्या आशेला पूर्ण करून.

         #प्रफुल्लशिंदे, अकोला

An article

गाडीतुन प्रवास करतांना जी पळणारी झाडे आपल्याला दिसतात, त्याचप्रमाणे आयुष्याची गाडी कधी वेगाने वळण घेते कळतच नाही. वेळ, पैसा, नातीगोती, मित्र, सम्बंध हरिणासारखे सुसाट दूर कुठेतरी पळून जातात. मग आयुष्य उरत ते फक्त संथ चालणाऱ्या श्वासासाठी आणि अंगात वाहणार् या रक्ताशी एकनिष्ठ होऊन शेवटच्या घटकेपर्यँत. समोरची झाडे दूर जाताना परत येण्याची आशा ठेऊन मी त्या खिडकीतून पाहयचो, पण ती मागे गेलेली झाडे मला कधी परत दिसलिच नाहीत.पुढे जातांना या निष्ठुर निर्दयी काळाने सगळे परतीचे रस्ते बंद करून एका अज्ञात अनोळखी ठिकाणी मला आणून ठेवले. जिथे या खोट्या आशेवर माणसाला फसवले जाते की, त्यांची इथे व्यवस्थित जडणघडण होईल.
           पण कशी ?  कुम्भाराच्या घागरिप्रमाणे, की शिल्पकाराच्या शिल्पाप्रमाणे, की चित्रकाराच्या चित्रा प्रमाणे ज्यावर खूप मेहनत  घेऊन त्याला रंग रूप आणि आकार दिला जातो.पण वास्तवात यातलं काहीच घडत नाही. इथे माणूस बनवणारे देव प्रत्यक्षात येत नाहीत ना माणसं घडवायला म्हणून असेल कदाचित.
                                   :- प्रफुल्ल म. शिंदे
                                       अकोला